Column Caresse – Laat los en laat God

Column Caresse – Laat los en laat God

Laat los en laat God.

Spreuken 3: 5,6
Vertrouw op de Here met uw ganse hart en steun op uw eigen inzicht niet. Ken Hem in al uw wegen, dan zal Hij uw paden recht maken.

Iedereen heeft wel een vriend, bekende of familielid die bekend staat als “ koppig”. Het maakt niet uit wat voor tip of advies je deze persoon ook geeft, hij weet het altijd beter. In Spreken 3: 5 spreekt de auteur over het vertrouwen op God met alles wat je hebt en niet steunen op je eigen inzichten. Dat betekent dat wanneer God van je vraagt om iets te doen, maar het voelt onlogisch aan of eng, dan doe je het toch. Want Hij is in staat om het eind te zien wanneer jij nog aan het begin staat. Dus vertrouw op God en niet op je eigen inzichten.

Dit verhaal gaat over Samuel. Samuel hield van wandelen. Wandelen was zijn lust en zijn leven. Vooral wandelen door de bergen vond hij een prachtige bezigheid. Sinds dat hij een kleine jongen was, nam zijn opa hem mee door de bergen. Nu dat hij wat ouder was, wandelde hij alleen. Dat vond hij prettiger. Het gaf hem de kans om optimaal te genieten van de natuur, de uitzichten en de frisse lucht. Hij kende de verschillende bergpaden op zijn duimpje.

Het was een zonnige dag in februari. De weersverwachting voor die dag was bar slecht. Code rood. Men verwachte sneeuw, hagel en een storm. Samuel keek uit het raam en iets zei tegen hem: misschien kun je vandaag beter thuisblijven. Nah, dacht Samuel, hij kende de bergen immers op zijn duimpje.

Samuel deed zijn jas aan, pakte zijn rugzak en ging op pad. En terwijl hij daar liep en genoot van de natuur, het uitzicht en de frisse wind begon het plotseling harder te waaien. En met het waaien begon het ook keihard te hagelen gevolgd door sneeuw. Samuel besloot om terug te keren. De temperatuur daalde enorm en het begon te stormen. Hier was Samuel toch niet op voorbereid. Samuel ging harder lopen en ging zelfs rennen. En terwijl hij rende, gleed hij uit, viel van het pad af. Hij gilde, hij schreeuwde het uit. Hij rolde verder naar beneden, botste tegen een boom aan, maar door zijn vaart rolde hij verder. In een helder moment kon hij nog net op tijd de wortels van de boom vastgrijpen. Hij voelde al geen grond meer onder zijn benen en het lukte hem niet om weer naar boven te klimmen. God, schreeuwde hij uit, help mij. “Laat Los” hoorde hij God zeggen. Ja maar God, als ik deze wortel nu loslaat, val ik naar beneden te pletter. Help me dan, stuur dan iemand. En weer hoorde hij God zeggen “Laat los”. Maar hij kon niet. Hij werd moe, maar moest blijven vasthouden. En stevig hield hij vast.

De volgende morgen, toen het weer wat was gekalmeerd gingen de reddingsploegen op pad op zoek naar Samuel. En daar vonden ze hem. Stevig vastgeklamd aan een wortel van een boom. Helemaal stijf en verkleumd. Zijn benen bungelden nog geen meter boven de grond.

Waarom was hij niet in staat om los te laten toen God dat van hem vroeg? Het loslaten zou zijn redding zijn geweest. Waarom kon hij niet vertrouwen op God toen de oplossing die God aandroeg zo onlogisch leek?

Herken jij je in dit verhaal? Dat je vasthoudt aan een situatie terwijl God tegen je zegt dat het beter is om los te laten? Loslaten en God zijn gang laten gaan, betekent dat je de controle overgeeft aan God. En dat is eng. Maar het volgen van je eigen inzichten is nog enger.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com